Psychoterapeuta behawioralny analizuje przede wszystkim zachowania swojego pacjenta i jego reakcje na bodźce zewnętrzne. W przypadku terapii behawioralnej nie jest istotna przeszłość pacjenta. Psychoterapeuta behawioralny skupia się przede wszystkim na obecnym problemie swojego pacjenta. W pierwszej fazie terapii behawioralnej psychoterapeuta, na podstawie wywiadu, stawia diagnozę, czyli określa rodzaj zaburzenia i te czynniki, które miały wpływ na jego powstanie. Następnie psychoterapeuta motywuje pacjenta i wzbudza w nim poczucie odpowiedzialności za przebieg całej terapii. Pacjent musi wejść w rolę ucznia, który przyjmie rady i wskazówki swojego nauczyciela – psychoterapeuty. Trzecia faza terapii obejmuje zastosowanie odpowiedniej metody, która doprowadzi do zmian w zachowaniu pacjenta. Wśród metod psychoterapii behawioralnej wyróżnia się m.in.: metodę desensytyzacji, technikę „zanurzania” i modelowanie. Metoda desensytyzacji polega na „odwrażliwianiu” pacjenta, czyli niwelowaniu tych niepożądanych reakcji poprzez obcowanie z przedmiotem lęku (fobii), przy jednoczesnym dostarczaniu pozytywnych bodźców. Technika „zanurzania” z kolei polega na wystawieniu pacjenta na działanie tych bodźców, które wywołują u niego lęki, przy jednoczesnym pozbawieniu go możliwości wycofania się czy ucieczki. Modelowanie polega na wykształcaniu tych właściwych reakcji poprzez obserwację i naśladowanie innych ludzi. Po zakończeniu terapii, psychoterapeuta zaleca swojemu pacjentowi odpowiednie ćwiczenia, które mają na celu podtrzymanie efektów psychoterapii.
Powiązane wpisy:
- Na czym polega psychoterapia? Wielu ludzi posiada dar empatii, który pozwala im wczuć się w sytuację swojego rozmówcy. Potrafią...